Voor NL scroll naar beneden. For a long time, I doubted myself. My presence, my choices, even my life in general.. That may sound more dramatic than I mean it to, but from an early age I learned that openly showing who I was did not always feel safe. Whenever I expressed myself honestly, I often felt judged for it. Too sensitive, too honest, too kind, there always seemed to be something “too much” or “hassle” about me.
I became someone people easily opened up to. I listened, supported, helped where I could. Yet often, after a while, people would slowly drift away again, usually because my sensitivity made them uncomfortable. Every rejection made me retreat a little further into myself. I started doubting who I was and whether I was good enough. I would disappear beneath the surface for a while, only coming back up when things felt safe again, slowly opening, one lotus petal at a time.
Over the years, that insecurity shaped many of my choices. I pulled away from connections, questioned myself constantly, being alert the entire time, and became difficult to understand for the people around me. Friendships ended, jobs were lost, and for a long time I believed it was all my fault.
But somewhere along the way, something began to change. On the yoga mat, my transformation quietly started. After my teacher training, I opened a small yoga studio in Wijk aan Zee. Later, I moved to Leeuwarden for love and became a pregnancy yoga teacher there. When I eventually returned to Haarlem, I started teaching in several studios. I followed an HSP coach training to be able to understand myself better and to be able to suport others. Although new places and people entered my life, I noticed I kept responding to situations in the same old way. The same patterns kept repeating themselves. Until about a year ago, when suddenly something clicked. I realised that if I did not learn to truly befriend myself, life would continue to feel like a struggle every now and then. So once again, I withdrew, yet not out of fear. This time, I allowed myself to be still. To sit in the muddy waters of my own mind and practice and for once, do nothing.
In that quiet space, I slowly started reconnecting with everything: myself, my children, my partner, friends who had left, and even people who are no longer at this earth. I realised how much energy I had spent mourning rejection, while overlooking the people who had stood beside me all along. The ones who accepted me exactly as I was: messy, sensitive, changing, human. Not everyone has to like everyone. So why had I spent so much of my life trying to be liked by all?
Systemic therapy, including family constellations, helped me deeply in this process, alongside my daily practice on the mat. And from there, things slowly began to shift. Over the past month especially, I have started to feel something growing that I had missed for a long time: self-confidence. Now, I feel ready to rise back to the surface, like the lotus in the story below, opening my petals to life and to the people I meet along the way.
If you need a listening ear, or if you are curious about how I can support you in your own journey of growth and blooming, feel free to call, send a WhatsApp message, or email me at jitske@awomansjourney.nl. And if you need encouragement in another form, I hope the story below speaks to you. It is never too late to g(r)o(w) up.
The listening Lotus
In a quiet lake beneath the mountains, there grew a single lotus that never fully opened. Each dawn, the flower would rise with the mist, unfolding one pale blue petal at a time. The villagers called it the Listening Lotus because it leaned toward every sound — rain on water, bird wings, even the silence between temple bells.
One summer, the lake began to dry. The reeds whispered in fear. The fish churned the mud searching for depth. But the lotus remained calm, floating exactly where it always had. A young monk came every evening to watch it. “Why don’t you struggle to survive?” he asked. The lotus answered, though not with words.
That night a storm arrived. The lake swelled violently, swallowing the shoreline. Winds bent the trees. Waves crashed over the lotus until it disappeared completely beneath the dark water. The monk cried out, believing the lotus was lost. But under the surface, the lotus did something the monk could only understand when it rose again: it stopped resisting. Stem, petals, roots, all of it moved with the current instead of against it. It merged with the lake so completely that there was no boundary between flower and water. Hours later, dawn returned. The storm passed. Slowly, from the center of the still lake, the lotus rose again. Not damaged. Not broken. More open than before.
The monk understood then: To merge is not to disappear. To submerge is not to drown. The lotus survived because it knew when to rise, and when to become one with the depths.
Nederlands
Lange tijd heb ik getwijfeld. Aan mijn aanwezigheid, mijn keuzes, soms zelfs aan de richting van mijn leven. Dat klinkt misschien dramatischer dan ik het bedoel, maar al van jongs af aan leerde ik dat het niet altijd veilig voelde om jezelf echt te laten zien. Wanneer ik me eerlijk en open uitte, voelde ik me vaak veroordeeld. Te gevoelig, te eerlijk, te lief, er leek altijd iets “te veel” en “gedoe” aan mij te zijn.
Ik werd iemand bij wie mensen gemakkelijk hun verhaal kwijt konden. Ik luisterde, ondersteunde en hielp waar ik kon. Maar vaak gebeurde het dat mensen daarna langzaam weer verdwenen, meestal omdat mijn (over)gevoeligheid hen ongemakkelijk maakte. Elke afwijzing zorgde ervoor dat ik me iets verder terugtrok in mezelf. Ik begon te twijfelen aan wie ik was en of ik wel goed genoeg was. Ik verdween onder de oppervlakte en kwam pas weer omhoog wanneer het veilig voelde, langzaam, één lotusblaadje tegelijk.
Door de jaren heen kwam die onzekerheid terug in veel van mijn keuzes. Ik trok me terug uit vriendschappen, twijfelde bijna continue aan mezelf en werd voor de mensen om me heen soms moeilijk te begrijpen. Vriendschappen eindigden, banen gingen verloren, en lange tijd dacht ik dat dat allemaal mijn eigen schuld was.
Maar ergens onderweg begon er iets te veranderen. Op de yogamat begon mijn transformatie, heel stilletjes. Na mijn opleiding tot yogadocent opende ik een kleine yogastudio in Wijk aan Zee. Later verhuisde ik voor de liefde naar Leeuwarden, waar ik zwangerschapsyoga ging geven. Toen ik uiteindelijk terugkeerde naar Haarlem, begon ik les te geven in verschillende studio’s. En hoewel er nieuwe plekken en mensen in mijn leven kwamen, merkte ik dat ik steeds op dezelfde manier bleef reageren. Dezelfde patronen bleven zich herhalen.
Tot ongeveer een jaar geleden, toen er ineens iets op zijn plek viel. Ik realiseerde me dat als ik geen echte vriendschap met mezelf zou sluiten, het leven af en toe zwaar zou blijven voelen. Dus trok ik me opnieuw terug, maar deze keer niet uit angst. Deze keer gaf ik mezelf toestemming om stil te zijn. Om mezelf volledig onder te dompelen in het donkere, modderige water van mijn gedachten en nu eens niets te dóen.
In die stilte begon ik langzaam opnieuw verbinding te maken met alles: met mezelf, mijn kinderen, mijn partner, vrienden die vertrokken zijn en zelfs met mensen die niet meer op deze wereld zijn. Ik besefte hoeveel energie ik had gestoken in het verdriet van afwijzing, terwijl ik voorbijging aan de mensen die al die jaren juist naast me zijn blijven staan. De mensen die mij accepteerden zoals ik ben: gevoelig, veranderlijk, soms rommelig, menselijk.
We hoeven niet iedereen leuk te vinden. Waarom verlangen we er dan zo naar dat iedereen ons leuk vindt? Systemisch werk, zoals familieopstellingen, hebben me enorm geholpen in dit proces, samen met mijn dagelijkse yoga op de mat. Van daaruit begon er langzaam iets te verschuiven. Vooral de afgelopen maand voel ik iets groeien wat ik lange tijd kwijt was: zelfvertrouwen.
Nu voel ik dat ik weer naar de oppervlakte mag komen, zoals de lotus in het verhaal hieronder, mijn blaadjes openend voor het leven en voor iedereen die ik onderweg ontmoet. Heb je behoefte aan een luisterend oor, of ben je benieuwd hoe ik jou kan ondersteunen in jouw eigen groei- en bloeiproces? Neem gerust contact met me op via de telefoon, WhatsApp of mail naar jitske@awomansjourney.nl. En als je op een andere manier wat bemoediging kunt gebruiken, hoop ik dat het verhaal hierboven je raakt.
Het is nooit te laat om te groeien en te bloeien.